O αναρχικός σύντροφος Λάμπρος Φούντας δολοφονήθηκε πισώπλατα στη Δάφνη την περασμένη εβδομάδα σε μια ένοπλη σύρραξη με αστυνομικούς. Οι πληροφορίες για το γεγονός προφανώς και είναι ελεγχόμενες μια και προέρχονται μόνο από την πλευρά του κράτους. Όλες τις επόμενες ημέρες η χυδαιότητα περίσσεψε μια και, όπως σε κάθε «κατάσταση εξαίρεσης», καταστρατηγούνται όλα τα αστικά προσχηματικά αυτονόητα με αποτέλεσμα και αυτή τη φορά να σκυλευτεί ο δολοφονημένος. Δεν περιμένει, βέβαια, κανείς υποψιασμένος διαφορετική συμπεριφορά από τους διωκτικούς μηχανισμούς και την δημοσιογραφική υπεργολαβία τους. Όλοι αυτοί «τη δουλειά τους κάνουν». Αλλά αυτό δεν σημαίνει και ψύχραιμη αποδοχή της χυδαιότητας. Τα σενάρια δίνουν και παίρνουν και η περίπτωση του συντρόφου έρχεται να καλύψει όλα τα «αντι»τρομοκρατικά κενά με μια εκνευριστική ευχέρεια που είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσει την ίδια «πορεία των ερευνών» με την περίπτωση της «γιάφκας του Χαλανδρίου». Ποιος ξέρει τι θα ακολουθήσει; Βρίσκονται ήδη προφυλακισμένοι σύντροφοι χωρίς καν στοιχεία επειδή βρέθηκαν αποτυπώματά τους σε βιβλία (σημειωτέον, σε σημεία των βιβλίων όπου διατυπώνονται ανατρεπτικά περιεχόμενα!). Δεν μπορούμε να φανταστούμε καν ποιοι άνθρωποι πρόκειται να εμπλακούν στα καινούργια κατασταλτικά σενάρια με δεδομένο το σώμα ενός συντρόφου μας χτυπημένο μπρούμυτα στο δρόμο με ένα όπλο στο χέρι… Γιατί ο Λάμπρος ήταν ένας αναρχικός παρών σε συνελεύσεις, εκδηλώσεις, διαδηλώσεις, κοινωνικές παρεμβάσεις, συγκρούσεις στο δρόμο. Μια ευγενική και διακριτική (με την έννοια που έχουν αυτές οι λέξεις στο επαναστατικό λεξιλόγιο) φιγούρα χωρίς ίχνος υπεροψίας, ένας προσιτός άνθρωπος που θα μπορούσε να συναντήσει κανείς δίπλα του κάθε φορά που αμφισβητούσε τα καθεστωτικά ιερατεία. Αυτό έχει πάνω απ’ όλα σημασία. Ο Λάμπρος είναι μέσα στην καρδιά μας όπως αυτός ο ίδιος έχει επιλέξει να είναι, γιατί αυτή τη θέση την έχει κερδίσει. Και από αυτή τη θέση, μαζί, δεν θα επιτρέψουμε ούτε το σκύλεμα της επαναστατικής αξιοπρέπειας από τα  θλιβερά υποκείμενα που το επιχειρούν, ούτε την κατασταλτική χυδαιότητα που θα εξαπολυθεί ενάντια σε αντιστεκόμενους ανθρώπους.

Ήρωες δεν υπάρχουν. Και αν υπάρχει μια Τιμή για να αποδοθεί κάπου είναι αυτή που μας έκανε ο ίδιος να υπάρξει στο μεγάλο μας ατίθασο σύμπαν.  Συνεχίζουμε.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΜΕΤΡΟ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΜΑΡΤΗ στις 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Σήμερα στη 1 το μεσημέρι έλαβε χώρα συγκέντρωση των δασκάλων της περιοχής μας. Ο αριθμός των συμμετεχόντων απείχε πολύ από μια “μαζική” άρνηση των “νέων μέτρων” με δεδομένη και την στήριξη φοιτητών. Το αντίθετο θα έλεγε κανείς αφού είμαστε σε μια περίοδο όπου είναι ανάγκη να μαξιμαριστούν οι προσπάθειες ενίσχυσης των κοινωνικών αντιστάσεων και όχι να αναπαραχθούν οι αλγεινές διεκπεραιωτικές κοινότυπες συνταγές συντεχνιακού τύπου. Στο προκείμενο, όσο αδύναμη είναι η συμμετοχή σε έναν αγώνα τόσο επιβεβαιώνεται η αστοχία των περιεχομένων του. Αυτά έχουμε να πούμε με δεδομένη την ανύπαρκτη έως και ελάχιστη και αποσπασματική ενημέρωση για το κάλεσμα αυτό στην περιοχή…

[11πμ] Πορεία πραγματοποιούν αυτή την ώρα 100 περίπου εργαζόμενοι στον Δήμο Αιγάλεω ενάντια στα νέα μέτρα. Από το πρωί είχαν προχωρήσει σε αποκλεισμό του Δημαρχείου και τώρα κινούνται με πορεία μέσω της Ιεράς Οδού προς τον σταθμό του μετρό στο Αιγάλεω. “Συνοδεύονται διακριτικά”  από δύο περιπολικά της αστυνομίας, ένα μπρος κι ένα στο πίσω μέρος της πορείας.

Φαίνεται ότι πέρα από τις κεντρικές κινητοποιήσεις της ΑΔΕΔΥ οι οποίες υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να φθίνουν -επιτηδευμένα- από εβδομάδα σε εβδομάδα, έχουμε κι ένα ξεδίπλωμα περιφερειακών δράσεων από δημόσιους υπαλλήλους. Αυτές οι περιφερειακές δράσεις μπορεί να αποτελέσουν ένα ακόμη στοίχημα ενάντια στα νέα μέτρα καθώς έχουν τη δυνατότητα να αποδιαρθρώσουν το δοσιλογισμό της κεντρικής συνδικαλιστικής διαμεσολάβησης. Πρόκειται για επιλογές της βάσης εργαζομένων που μπορούν να θέσουν σε κριτική τις κεντρικές  συνδικαλιστικές και κομματικές γραμμές, μπορούν να αποκεντρώσουν τόσο την κοινωνική δυναμική όσο και να ακυρώσουν τους κεντρικούς κατασταλτικούς σχεδιασμούς.

Eίναι πασιφανές ότι τα αφεντικά δεν πτώχευσαν. Και, μεσούσης της κρίσης,  δεν τίθεται καν ζήτημα να αυξηθεί η φορολόγηση των επιχειρήσεων ή να απαγορευτεί η εξαγωγή κεφαλαίων. Μαζί με την λεηλασία των «κατώτερων» τάξεων, προωθείται και η προλεταριοποίηση κομματιών της μεσαίας τάξης.

Είναι πασιφανές ότι το ελληνικό κράτος μπορεί να διακηρύττει ενδεχόμενη πτώχευση αλλά την ίδια στιγμή προσλαμβάνει άλλους 15.000 αστυνομικούς. Ζητώντας ενίσχυση με αστυνομικούς από άλλες ευρωπαϊκές χώρες θέλει να θωρακίσει την καπιταλιστική επιθετικότητα.

Είναι πασιφανές ότι η αριστερή διαμεσολάβηση δηλώνει τη διάθεσή της να εξαντλήσει κάθε της δυναμική. Το ΚΚΕ μέσω του ΠΑΜΕ καθημερινά κατεβασμένο στους δρόμους  προσπαθεί να πραγματώσει την μεγάλη και χρόνια προσδοκία της εξόδου από την ΕΕ με το μότο: μόνο η έξοδος από την ΕΕ μπορεί να σταματήσει τα αντιλαϊκά μέτρα. Επενδύει πλέον στη μοναδική ευκαιρία που έχει να διευρύνει τη βάση του. Ο Σύριζα βάζει στην άκρη τα αδιέξοδα από την κουρελοειδή του σύσταση και δειλά δειλά δηλώνει την παρουσία του στο κέντρο και τις γειτονιές προσπαθώντας να αντλήσει πολιτική υπεραξία με την υποκατάσταση του σοσιαλδημοκρατικού ελλείμματος του Πασόκ.

Είναι πασιφανές ότι η συνδικαλιστική διαμεσολάβηση είναι ανύπαρκτη,  γεγονός που χρεώνεται στην πολιτική κρίση νομιμοποίησης του συστήματος.

Είναι πασιφανές ότι τα ΜΜΕ στηρίζουν τις κυριαρχικές επιλογές ως εντεταλμένο μέρος τους. Άσφαιρη πολεμική στις κυβερνητικές εξαγγελίες, διαστρέβλωση των κοινωνικών αντιδράσεων, απόκρυψη γεγονότων, διάθλαση αντιστάσεων.

Είναι πασιφανές ότι η επερχόμενη εξέγερση είναι ήδη εδώ. Η πολιτική και κοινωνική διαμεσολάβηση «πείθει» μόνο τον εαυτό της, προσπαθεί να καθηλώσει στους καναπέδες τον επισφαλή μικροαστισμό ή να περιφράξει με κοινότυπα πανό τα μέλη και τις παρυφές των οργανώσεων. Οι αντιστεκόμενοι στη συντριπτική τους πλειονότητα διαφεύγουν από τα αυτονόητα στους δρόμους. Δηλώνουν μια επιθετική και αδιάλλακτη ανυπακοή.

Εκείνο που δεν είναι πασιφανές -κάτω από τόνους αστικής προπαγάνδας- είναι ένα αντιεξουσιαστικό πρόταγμα στους δρόμους, τις γειτονιές, τους εργασιακούς χώρους, σε κάθε σημείο που πλήττεται από την κρατική καπιταλιστική επίθεση. Χρειάζεται επίταση μιας πολιτικής και κοινωνικής παρουσίας , όχι ως συμπλήρωμα της αριστερής διαμεσολάβησης -που βρίσκεται στο δρόμο με τεταμένες πρακτικές μεν, με εχθρικά προς την κοινωνική απελευθέρωση περιεχόμενα δε- αλλά ως αυταξία με σημεία αναφοράς την αυτοοργάνωση, την αδιαμεσολάβητη ρήξη και την αλληλεγγύη. Ο Δεκέμβρης του 2008 έχει καταδείξει τις δυνατότητες ενός αντιεξουσιαστικού ανατρεπτικού λόγου. Η άνοιξη του 2010 απαιτεί την διεύρυνση των ανατρεπτικών περιεχομένων, την απεριόριστη ένταση και έκταση των απελευθερωτικών προταγμάτων, την επέκταση των απελευθερωμένων χώρων και χρόνων και την κοινωνική τους κατοχύρωση.

Αυτές τις μέρες ο σημαντικότερος εχθρός των καταπιεσμένων θα είναι η δική τους αδράνεια.

«Ήταν προσωπική μου απόφαση να στείλω τα κορίτσια της ΕΛ.ΑΣ. μπροστά στους διαμαρτυρόμενους συνταξιούχους. Δεν έχουμε κανένα λόγο να ερχόμαστε σε σύγκρουση με τις κοινωνικές ομάδες που διαμαρτύρονται λόγω της οικονομικής κρίσης και ύστερα από τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν» δήλωσε χθες μιλώντας στο «Βήμα» ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Μ. Χρυσοχοΐδης.

Βήμα 5/3/2010

Εμβληματική η σημειολογία του υπουργού εύγλωττη για τα ένστολα «κορίτσια» που τα στέλνει σα μαζορέτες στους συνταξιούχους σε μια κίνηση χαριτωμενιάς, «ευαισθησίας», «τρυφεράδας» και «κατανόησης» από μεριάς κράτους… Από κοντά, δημοσιεύονται και τα δράματα της εξουσίας με τη φωνή της συζύγου ενός άλλου υπουργού. Η σύζυγος γίνεται το μέτρο της αντικειμενικότητας των οικονομικών μέτρων που επιβάλλει ο σύζυγος…

«με δύο παιδιά σε ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο και ακαθόριστες ετήσιες αποδοχές που δεν είναι ούτε τα μισά από όσα παίρνει ένας Ολλανδός υπουργός, είναι δύσκολο να τα οργανώσεις όλα», λέει χαρακτηριστικά η Ζασλίν Βίνκε, ολλανδή σύζυγος του υπουργού οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, προσθέτοντας πως οι αυξήσεις στους φόρους πιάνουν και την δική τους οικογένεια (Συνέντευξη σε ολλανδική εφημερίδα 18/2/10)

Άλλη μια «ημέρα της γυναίκας», αυτού του επετειακού κατασκευάσματος, ενός ακόμη δείγματος πατριαρχικού κυνισμού του καπιταλισμού που «αφιερώνει» μια μέρα στη γυναίκα, μια ημέρα δίπλα σε άλλες, όπως είναι εκείνες για τα ζώα, το περιβάλλον, τους διάφορους αναξιοπαθούντες, τους ερωτευμένους, τα κακοποιημένα παιδιά, τις πόλεις χωρίς αυτοκίνητο, διαφόρων, δηλαδή, ημερών που λειτουργούν ως υποκριτικές ασκήσεις συστημικής ευαισθησίας, δεκτικότητας, εξιλέωσης, απενοχοποίησης…  «ημέρα της γυναίκας» λοιπόν σήμερα, εν μέσω μιας γενικευμένης κρίσης των δομών του συστήματος με το προσκήνιο, όμως, διάστικτο από τα καμώματα της Τζούλιας!

Ακόμη κι αν αυτή η «ημέρα» από κάποιους και κάποιες θεωρείται κατάκτηση, για εμάς απλά αποτελεί μία ακόμη αφορμή για να εξοργιστούμε περισσότερο με την γενικευμένη υποκρισία… Μια οργή 365 ημερών.

Οι εξελίξεις στον Ελαιώνα είναι αντιστρόφως ανάλογες με το εσχατολογικό κλίμα που εκπέμπουν οι μηχανές του Θεάματος. Η υπουργός, ο εργολάβος κι ο δήμαρχος αποφάσισαν, εντέλει, να γίνουν όλα όσα δεν θα αφήσουν τίποτε όρθιο, ζωντανό, οργανικό, που να ανασαίνει στην περιοχή σύμφωνα με τις αρχές του οπαδικού και καταναλωτικού ανθρωποκεντρισμού: εμπορικό κέντρο, γήπεδο, πάρκινγκ. Σα να μη συμβαίνει τίποτα, στο φόντο της κρατικής πτώχευσης και της καπιταλιστικής κρίσης, οι μηχανισμοί του Βωβού δούλεψαν ασταμάτητα και μεθοδικά για να επιβάλλουν τα συμφέροντα του μεγαλοεργολάβου. Πέρα από το ζήτημα της λεηλασίας ενός τοπίου που για τους εργολάβους και τους κρατικούς κηφήνες είναι θέμα “διεκπεραίωσης” αλλά για μας που ζούμε εδώ θέμα επιβίωσης… εγείρονται μερικά εύλογα ερωτήματα: Ποιούς αφορά η κρίση; Ποιοί κινδυνεύουν; Ποιοί πρέπει να αγωνιούν;
Δηλαδή στα πόσα εκατομμύρια ευρώ πρέπει να πάψει ο κάθε Βωβός να αναρωτιέται για την υπομονή των φτωχών;

Μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή .pdf κάνοντας κλικ εδώ.

Την περασμένη Τρίτη 16/02, στην περιοχή του Βύρωνα, κατά τη διάρκεια καταδίωξης ληστών, ένας μπάτσος πυροβολεί και σκοτώνει με 9 σφαίρες τον 25χρονο υδραυλικό N. Toddy. Χαρακτηριστική στιγμή της αυτοπραγμάτωσης του δολοφόνου μπάτσου είναι η κραυγή του τη στιγμή που βλέπει τον Toddy να πέφτει νεκρός: «Τον φάγαμε τον πούστη».  Ένας ακόμη «περαστικός» πέφτει νεκρός από το όπλο, όχι ενός «μη εκπαιδευμένου καουμπόυ σε άτυχη στιγμή», αλλά μιας συνολικότερης κατασταλτικής στρατηγικής που χαράσσεται τον τελευταίο καιρό.

Μιάμιση εβδομάδα μετά, Σάββατο 27 /02, καλείται πορεία στον Βύρωνα από αναρχικούς και αντιεξουσιαστές της περιοχής, στην οποία συμμετέχουν και κάτοικοι της περιοχής αλλά και κάποιες αριστερές οργανώσεις. 800 περίπου άτομα, ξεκινούν από την πλατεία Ταπητουργείου και πορεύονται στις γειτονιές του Βύρωνα, περνώντας και από το σημείο όπου δολοφονήθηκε ο N. Toddy. Στην πλατεία Δεληολάνη, οι μπάτσοι επιτίθενται αναίτια στην πορεία και την διαλύουν με χημικά. Ακολουθεί κυνηγητό στους γύρω δρόμους και άγριοι ξυλοδαρμοί διαδηλωτών από τα δεκάδες ένστολα καθάρματα που με ιδιαίτερο ζήλο επιχειρούν να επιβάλουν τα «ήθη» του δολοφόνου συναδέλφου τους.

18 άτομα προσάγωνται στη Γ.Α.Δ.Α. εκ των οποίων οι 11 τελικά συλλαμβάνονται στη βάση στημένων κατηγορητηρίων. Οι 3 από αυτούς κατηγορούνται με κακουργήματα και παραπέμπονται με βάση τον κουκουλονόμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η περίπτωση διαδηλωτή που κατηγορείται για επίθεση με μολότοφ τη στιγμή που στην πορεία δεν υπήρξε τέτοιο συμβάν. Αρκετοί, ακόμη, είναι οι τραυματίες εκ των οποίων ένας  (ο οποίος μάλιστα κατηγορείται με κακουργήματα) μεταφέρεται άσχημα χτυπημένος στο νοσοκομείο.

Μας έχουν συνηθίσει οι πραίτωρες της «δημόσιας τάξης» σε τέτοιες καταστάσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα όπλα τους δολοφονούν. Άλλες φορές από «τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις», άλλες από «εξοστρακισμό» των σφαιρών και άλλες για να φάνε κάποιον «πούστη περαστικό». Δεν είναι η πρώτη φορά που διαλύουν πορείες, συλλαμβάνουν και τραυματίζουν κόσμο. Άλλωστε «τη δουλειά τους κάνουν». Δεν είναι η πρώτη φορά που στήνουν κατηγορητήρια για να θέσουν σε ομηρία αγωνιστές και μη.

Το μεγάλο διακύβευμα, από μεριάς μας, είναι αν θα στήσουμε αναχώματα αντίστασης και αλληλεγγύης απέναντι σε έναν κόσμο που δεν έχει τίποτε άλλο να επιδείξει από την δολοφονική κουλτούρα που πρεσβεύει.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της πορείας του Βύρωνα

Συγκέντρωση στα δικαστήρια Ευελπίδων, Δευτέρα 01/03  9.00 π.μ., όπου περνάει ο ανήλικος συλληφθέντας που κατηγορείται με πλημμελήματα

Συγκέντρωση στα δικαστήρια Ευελπίδων, Τρίτη 02/03 8.00 π.μ., όπου περνούν οι υπόλοιποι συλληφθέντες.

Αντί editorial…

Με τις μηχανές της επικοινωνίας να πυκνώνουν τα δίκτυά τους πάνω στην έρημο του συλλογικού, με τους ανθρώπους να φετιχοποιούν το μέσο, ενώ δεν υπάρχει μήνυμα, να αγοράζουν χρόνο ομιλίας χωρίς να έχουν να πουν τίποτα, να αρνούνται να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους μέσα στη μάζα, με τη μοναξιά να θερίζει τις στημένες στιγμές, με το ανικανοποίητο να τρέφεται από τον εαυτό του… αυτός ο κόσμος μοιάζει να αφήνεται στην κοινότυπη παρακμή του. Σε μια επιτηδευμένα παραμελημένη, από την nκυρίαρχη πολεοδομία, συνοικία, σε ένα παραδοσιακά προλεταριοποιημένο Αιγάλεω που μαστίζεται από τη βαθιά εκμετάλλευση αλλά και από τις σύγχρονες ματαιοδοξίες, τα εκκωφαντικά παράδοξα, την πνιγηρή ατμόσφαιρα, την ασφυκτική μοιρολατρία… γράφουμε τις σκέψεις μας σε μερικά κομμάτια χαρτί και τις αφήνουμε να διαχυθούν στη συλλογική συνείδηση. Βγάζουμε στους δρόμους εκτιμήσεις, αναλύσεις και προτάσεις για να αδειάσουμε τα κοινωνικά περιεχόμενα από τις εγκάθετες ματαιοδοξίες, τη μοιρολατρία, τις στημένες αντιφάσεις και την παραλυτική απάθεια.

Να αποκαθηλώσουμε τις Εξουσίες, να αποϊεροποιήσουμε το Αυτονόητο, να επιτεθούμε στους Εκβιασμούς, να καταλύσουμε την Προστακτική.

Μέσα στις επικυρίαρχες μητροπολιτικές ροές που τείνουν να μας πείσουν ότι οι κοινωνικές σχέσεις είναι πια απεδαφικοποιημένες, εμείς αναγνωρίζουμε έδαφος. Στο προκείμενο, είναι το δικό μας Αιγάλεω, το έδαφος των παιδικών μας χρόνων, οι μνήμες που μας περιμένουν στην επόμενη γωνία, ζωντανές, χαραγμένες σε κτίρια, παγκάκια, ρυτίδες σε πρόσωπα, φυλαγμένες σε βλέμματα και χειρονομίες. Μνήμες που παίζουν με το χρόνο, έρχονται από το μέλλον, τροχιοδεικτικά ενέχυρα στη μεγάλη μάχη για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση. Τι είμαστε; Αναρχικοί, παρίες, διαφορετικοί, μπάσταρδοι πάντα αλλά και γνώριμα πρόσωπα που κεντρίζουν τις γειτονιές και τα καφενεία, διασαλεύουν τους παλιούς παραιτημένους
από τους αγώνες, τσαντίζουν τον μικροαστισμό πίσω από τις γρίλιες, υποδαυλίζουν την προλεταριακή αιρετικότητα, διεμβολίζουν τα αυτονόητα… Χωρίς κανόνες. Γνωστοί μεταξύ γνωστών. Όμως. Με τις κουκούλες ως περιλαίμια για να ανέβουν την κατάλληλη στιγμή και να γίνουμε όλοι μαζί ένα πρόσωπο, καλά φυλαγμένο, στην πείσμονα μάχη με τους φρουρούς αυτού του παρηκμασμένου κόσμου. Γνωστοί απέναντι σε αγνώστους.

Κάνουμε μια αρχή για να τα λέμε, λοιπόν. Κι έχουμε πολλά να πούμε «εσύ» και «γώ», «εσείς» κι «εμείς», εμείς… Από τις αλχημείες της εξουσίας στημεγάλη μας γειτονιά, το Αιγάλεω που αλλάζει, τους πυλώνες της ΔΕΗ που καρκινώνουν τα νότια σοκάκια, το κολαστήριο του μεγαλύτερου στην Ελλάδα στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών της Πέτρου Ράλλη, το Θριάσιο και τον Ελαιώνα που υφίστανται νέες λεηλασίες, τα μαγαζιά που κλείνουν, τους σταζιέρ, την απόπειρα της εξουσίας να εγκληματοποιήσει την αναρχική αντίληψη, τις παρακρατικές επιθέσεις σε αγωνιστές και αυτοοργανωμένους κοινωνικούς χώρους, τον Η1Ν1, την Αϊτή, την Παλαιστίνη, την δολοφονημένη έγκλειστη αγωνίστρια Κατερίνα Γκουλιώνη.

Και είναι μόνο η αρχή…

ΥΓ. από βδομάδα το “856″ σε pdf στο μπλογκ μας

Συνεχίζεται και σήμερα η κατάληψη της πρυτανείας του ΕΜΠ από φοιτητές του πολυτεχνείου μετά την κατάλυση του ασύλου από τους μπάτσους στην πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου.

Τα ξημερώματα της Κυριακής 21/02 και περίπου στις 3.00 π.μ. πραγματοποιήθηκε συντονισμένη έφοδος δεκάδων μπάτσων της Ομάδας Δ στο χώρο της πολυτεχνειούπολης και συγκεκριμένα στο κτίριο των Χημικών Μηχανικών, μέσα στο οποίο στεγάζεται το υπό κατάληψη αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Ε.Μ.Π.

Την ώρα εκείνη, στον προαύλιο χώρο του κτιρίου, πραγματοποιούταν πάρτυ από νεολαίους του Ζωγράφου, αρκετοί από τους οποίους προσήχθησαν στην Γ.Α.Δ.Α. για να αφεθούν, μερικές ώρες αργότερα, ελεύθεροι μιας και δεν υπήρχε τίποτε να τους προσάψουν.
Αφορμή για το νέο σόου του Χρυσοχοϊδη στάθηκε το τηλεφώνημα ενός φύλακα στον πρύτανη του πολυτεχνείου όπου περιέγραφε μια ομάδα νεαρών η οποία επιχειρούσε να διαρρήξει κάποιες πόρτες εργαστηρίων στα παλιά κτίρια της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών προσθέτοντας ότι αυτή η ομάδα απειλούσε και τη σωματική του ακεραιότητα. Έτσι, λοιπόν, για πρώτη φορά μετά το 1995, ο πρύτανης Μουτζούρης κάλεσε (όπως ο ίδιος ισχυρίζεται) την αστυνομία να παρέμβει. Και με μια επιχείρηση αστραπή (που προφανώς σχεδιαζόταν καιρό τώρα) δεκάδες μπάτσοι απέκλεισαν το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι, προσάγοντας νεαρούς από το πάρτυ και εγκλωβίζοντας μέσα στο στέκι συντρόφους και συντρόφισσες που βρίσκονταν εκείνη την ώρα μέσα.  Σε αυτό το σημείο καλό θα ήταν να αναφερθεί ότι τα παλιά κτίρια της σχολής Ηλεκτρολόγων, όπου υποτίθεται ότι εντοπιζόταν η εστία του «κακού», απέχουν αρκετές εκατοντάδες μέτρα από τη σχολή των Χημικών Μηχανικών την οποία  περικύκλωσαν οι μπάτσοι. Είναι επιπλέον αξιοσημείωτες, πέρα της αυτονόητης συναίνεσης του αντιπρύτανη Σπάθη, οι χλιαρές έως ανύπαρκτες αντιδράσεις της «αριστερής αντιπολίτευσης». Και όλα αυτά ενώ δεν έχει διαπραχθεί τίποτε το “αξιόποινο”.  Μία κατάλυση του ασύλου χωρίς καν προσχήματα.

Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη έχει χαράξει, από την αρχή της θητείας του, την κατασταλτική του στρατηγική.  Οι λωρίδες ΜΑΤάδων γύρω από το άσυλο στα Προπύλαια κάθε φορά που πραγματοποιείται πορεία στο κέντρο, ο αποκλεισμός των πανεπιστημιακών κτιρίων σε περιόδους όπως η 17 Νοέμβρη και η 6η Δεκέμβρη, η εισβολή μπάτσων στο αναρχικό Ρεσάλτο μια μέρα πριν τις 6 Δεκέμβρη 2009 και η μετέπειτα εκκένωση του Δημαρχείου Κερατσινίου, όλα αυτά τα γεγονότα συναντιούνται σε μια κοινή βάση απόλυτα συνδεδεμένη με την περίοδο που διανύουμε. Η δυνατότητα κατάλυσης κάθε προσωπικού και κοινωνικού χώρου από τις δυνάμεις καταστολής είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το ξερίζωμα των κοινωνικών αντιστάσεων.
Υπάρχει μια δεδομένη κοινωνική συνθήκη. Μια συστημική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη και τα αποτελέσματα της οποίας, σε κοινωνικό επίπεδο, δεν έχουν ακόμη εμφανιστεί. Η Κυριαρχία μη μπορώντας να αποτρέψει την κοινωνική έκρηξη που διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον, επιχειρεί να θωρακίσει τα σημεία εκείνα που ανέκαθεν σε παρόμοιες συγκυρίες αποτέλεσαν θύλακες αντίστασης και τροφοδότησης των αγώνων με ρηξιακά περιεχόμενα. Κι όμως! Υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας που δεν λογαριάζει ο Χρυσοχοϊδης στα επικοινωνιακά τρικ του. Κι αυτός δεν είναι άλλος από την γενικευμένη οργή του κόσμου ενάντια σε αυτό που ο ίδιος εκπροσωπεί. Κι όταν αυτή η οργή θα ξεσπάσει, θα βρει και τους τρόπους και τους τόπους για να εκδηλωθεί…

O πασόκος υποψήφιος δημαρχος του Αιγάλεω, Xρήστος Kαρδαράς, “σηκώνει τα μανίκια και πιάνει δουλειά”…στο facebook. Κουστούμι, ξύρισμα, φρεσκάρισμα, προεκλογική φωτογραφία, θαυμαστής του Xρυσοχοϊδη και ταυτόχρονα -εγκεκριμένος προφανώς- φίλος με τον “ιερομόναχο -πρεζέμπορα -πράκτορα-μπράβο”, Aπόστολο Bαβύλη.

Απο την άλλη, ο λαϊκοδεξιός Καλογερόπουλος και η αυλή του, βλέποντας οτι το προσωπικό facebook του δημάρχου δεν πολυτραβάει, έστησαν γκρουπάκι με τίτλο “θέλω το Δημήτρη Καλογερόπουλο για δήμαρχο Αιγάλεω-τρίτη θητεία”  (http://www.facebook.com/pages/THELO-TO-DEMETRE-KALOGEROPOULO-GIA-DEMARCHO-AIGALEO-TRITE-THETEIA/278418264534?v=wall). Ανάμεσα στους φίλους εκτός απο τον θλιβερό παραδικαστικό διαπλεκόμενο Πέτρο Μαντούβαλο, το  δανδή Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη και έναν Καραθάνο,αποτυχημένο υποψήφιο βουλευτή του λα.ο.ς,υπάρχει και το κλειστό γκρούπ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ στη λίστα… Η φωτογραφία-διαφήμιση της προηγούμενης τετραετίας με τη χειραψία Καλογερόπουλου-Καραμανλή,φυσικά “αγνοείται”…

video management, video solution, video streaming

3 το μεσημέρι οδός Μπότσαρη στο Αιγάλεω. Συλλαμβάνονται δύο μετανάστες με την κατηγορία της διακίνησης πλαστών χαρτονομισμάτων. Τους περνάνε χειροπέδες, τους βάζουν στο περιπολικό και τους πάνε για τα περαιτέρω.

Διαδικασία απλή… αλλά και άγνωστη για κάποιους σαν τον Χριστοφοράκο (ποτέ δεν ένοιωσε χειροπέδες στα χέρια του).

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν θέσει το ζήτημα σε μια απλή τυπική λογική βάση: “Δεν μπορεί να υπάρχει ισονομία σε μια ανισότιμη κοινωνία”. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η χαμηλή παραβατικότητα έχει πολλαπλασιαστεί στην περιοχή μας τελευταία. Και σ’ αυτήν εμπλέκονται εκτός των άλλων “παριών”, οικογενειάρχες, άνθρωποι υπεράνω υποψίας, απελπισμένοι φτωχοδιάβολοι ως απότοκα της “καπιταλιστικής κρίσης”. Οι φυλακές γεμίζουν με απεγνωσμένους, οι διακρίσεις βαθαίνουν, η δυστυχία απλώνεται. Την ίδια στιγμή οι αιτίες, προφανώς, μένουν άθικτες, το κεφάλαιο συσσωρεύεται, οι μπάτσοι πολλαπλασιάζονται στους δρόμους και… οι εξουσίες ενώ πρίν χαϊδεύονταν σαν ερωτιάρες γάτες στις στέγες μας τώρα μοιάζουν σαν τίγρεις που μας περιμένουν στην εξώπορτα.

Ένας κόσμος που θέλει την κλωτσιά του για να κυλήσει στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας…

Αυτή ήταν η επική κραυγή του μπάτσου δολοφόνου όταν γάζωσε τον υδραυλικό στο Βύρωνα. Τον γάζωσε τον πούστη! Εκείνον τον 25χρονο «πούστη» που προσπαθούσε να προστατευτεί από τα διασταυρούμενα πυρά μεταξύ αστυνομίας και διωκόμενων αλλά μάταια… Και όπως είναι φυσικό τα τελευταία χρόνια αντί να συμμαζευτούν οι πάντα «ανεκπαίδευτοι» ένστολοι δολοφόνοι ανακοινώνεται από το υπουργείο «προστασίας του πολίτη» ότι όχι μόνο θα πληθύνουν αλλά ότι θα ξεχυθούν και στους δρόμους! Και με μια θαυμάσια αντιστροφή αντί να κινδυνεύει η κοινωνία από τις ένστολες συμμορίες διαχέονται οι ευθύνες στους «κακοποιούς». Ο Χρυσοχοϊδης στην συγκεκριμένη περίπτωση ανακοινώνει ότι βλέπει «στρατούς αλβανών» μεταθέτοντας την ευθύνη από τους βασανιστές της δημοκρατίας σε μεγεθυμένους εχθρούς για να αποπροσανατολίσει τις έλλογες απορίες. Ανακοινώνει μάχες μετά το Πάσχα και αναφωνεί στις συμμορίες του: Όλοι στους δρόμους! Πόσο αίμα «περαστικών» πρέπει να χυθεί για να τραφούν τα προσχήματα της νέας χυδαίας κατασταλτικής στρατηγικής; Στρατηγικής όχι βέβαια ενάντια στο Έγκλημα που συστέλλεται και διαστέλλεται ως έννοια για να αφήνει πάντα απέξω τους κρατικούς υπάλληλους και τα αφεντικά. Αλλά στρατηγικής που έχει στόχο τους αντιστεκόμενους στα ανελέητα κυριαρχικά σχέδια.
Όλοι στους δρόμους λοιπόν! Και θα είναι μια ωραία συνάντηση…